X

Sinterklaasgedichten maak je simpel, snel en origineel!

  • Ontvang 5 originele gedichten
  • Volledig gepersonaliseerd
  • In 2 minuten klaar!
Ga naar sinterklaasgedichten.net
Infoyo
Vragen en antwoorden
Zoek artikelen:

Enquete iPhone 4

Ontvang het laatste nieuws over "Vakantie en vermaak" en maak kans op 1000 euro cash.
Laat nu je e-mailadres achter. Speel gratis mee.


reisverslag Rocky Mountains

Venster sluiten

Maak een melding van dit artikel
Selecteer de motivatie van je melding:
Spam / reclame Misleidende of onduidelijke inhoud
Lage inhoudelijke kwaliteit Niet Nederlands
Erotische inhoud Artikel bestaat reeds op internet
Gokken / Illegale promotie Andere reden...

Omschrijf de motivatie van je melding:
Venster sluiten

Stuur dit artikel door
Je naam:
Je e-mailadres:
E-mailadres ontvanger:
Artikelscore
+1
  Goed artikel ( +1 )
  Slecht artikel ( 0 )
RSS van mios mios Auteur op infoyo sinds
24 Januari 2011


Bekijk het profiel van mios
Datum: 05-02-2011
Auteur: Mios
GOD only knows that we mean well, GOD knows that we just don’t know how(Joe Henry – cd Civilians)                                                                   

Amsterdam – Denver

Denver, inwoneraantal 566.974 (2006) Bezienswaardigheden: State Capitol, Civic Center Park, Colorado History Museum, Denver Art Museum.

Vliegen, dat wil je eigenlijk niet, zeker niet een lange afstand waarvoor we deze keer in totaal, we moeten in Washington overstappen, ongeveer 14 uur onderweg zijn. We doen het deze keer met United Airlines, er staat een behoorlijk lange rij, maar aangezien wij online ingechecked hebben hoeven wij alleen maar onze koffers af te geven. Dit is bij een aparte balie en wij zijn de enige, gelijk aan de beurt dus. Tegen tienen zitten we aan de cappucino en stokbroodje ham/kaas. De 940 vlucht Amsterdam – Washington vertrekt om 12:25 uur, nog bijna tweeënhalf uur wachten.We komen een half uur te vroeg in Washington aan, helaas is de gate nog niet vrij en moet er gewacht worden. Eenmaal uit het vliegtuig begint het kontrole circus. In de rij, Efteling systeem alleen de bordjes “vanaf hier duurt het nog ..” ontbreken. Vingerafdruk, irisscan, wat kom je doen, gelukkig we kunnen door naar de volgende horde. Trolleys op de band, schoenen uit, riem af, alle metalen voorwerpen in een bakje, door het kontrolepoortje, hopelijk geen gepiep want anders wordt je “apart genomen”. Alles loopt op rolletjes en dat is hier in Washington over vloerbedekking, want daarmee heeft men hier de vloeren mee bedekt. Onhygiënisch lijkt me zo, dan is Schiphol toch 10 keer mooier en zeker schoner.Een gladde vlucht, maar zoals ik al meldde, 7 uur in een vliegtuigstoel dat wil je eigenlijk niet. Je moet kunnen gaan liggen, dat lijkt me een ideale situatie. Als probeersel hebben we op de vlucht van Washington naar Denver Economy Plus geboekt, 10 cm meer beenruimte voor $39 pp. Scheelt toch aardig wat. Het vliegtuig landt op tijd in Denver waar we al snel bij de bagageband staan te wachten op onze koffers. Ik heb er in Washington 2 op de transportband gezet, moet ik zelf verzorgen, maar er komt er hier in Denver maar 1 binnen rollen. De koffer als “lost” opgegeven bij de “delayed/missing luggage” balie. United Airlines zal proberen de koffer op zondag in Estes Park(ons 2e adres) te bezorgen. Balen natuurlijk maar het hadden er ook 2 “lost” kunnen zijn. We hoeven niet lang op de Alamo bus(transportbus van het autoverhuurbedrijf) te wachten. Daar moet natuurlijk ook weer in de rij gewacht te worden. Een half uur later rijden we weg met de gekozen Toyota Rav4 4WD V6. TomTom is zijn/haar stem kwijt, maar om 21:15 uur Denver tijd zijn we bij ons hotel en kunnen we gaan slapen. Allereerst nog even de stem van Eva geactiveerd op de TomTom, deze was om onduidelijke reden verdwenen. Wat een prachtige kamer hebben we, een suite eigenlijk. Aparte keuken, aparte slaapkamer met TV,aparte zithoek met bankstel en flatscreen TV , badkamer, wat een ruimte. Voor 1 nacht, morgen naar Estes Park, Rocky Mountains. Denver – Estes Park

Estes Park, inwoneraantal 6006 (2006), plaats ligt in een dal omringd door bergen, ideaal startpunt om Rocky Mountain National Park te bezoeken.

Rustig aan vandaag. “Lekker” ontbijten vervolgens op weg naar de Rockies. Een korte rit van 162 km.Van tevoren nog op internet gekeken naar de status van onze koffer. Wonderwel staat er dat de koffer vandaag bezorgd zal worden. Een hele geruststelling. Onze eerste stop op weg naar de Rockies is Boulder, een studentenstad. Het is er uitgestorven, zondag rustdag? Verderop in een park is toch wat bedrijvigheid. Een mis, aardig wat gelovigen, al geloof ik tegenwoordig steeds meer het riviertje verderop in het park trekt onze aandacht vooral omdat we er ook een eekhoorntje druk in de weer zagen. Kostje voor Thea die het gebeuren op video vastlegt. Onze volgende stop is Nederland. Een dorp met zo’n 1600 inwoners waar op het moment dat we er aankomen een muziekfestival gaande is. We gaan even kijken maar er moet entree betaald worden om op het terrein te komen. Aangezien we op doortocht zijn laten we dat maar achterwege. De rit door het onherbergzame landschap is wonderschoon en schiet goed op zodat we om 13:30 al bij ons hotel staan om in te checken. Te vroeg zegt de dame bij de receptie of we om 15:30 terug willen komen. Geen probleem dan gaan we eerst boodschappen doen. De grote supermarkt “safeway” bevindt zich op het plein midenin het dorp. We kopen er ook een piepschuimen koelbox. Eten doen we bij Pizza Village. Spaghetti met pinda’s, kip en satésaus. Overheerlijk. We voelen ons behoorlijk moe door de jetlag en besluiten om morgen het nationaal park te bezoeken. Nu eerst terug naar het hotel waar de koffer inderdaad gearriveerd is. Ook hier een prachtige ruime schone kamer met TV, magnetron en een zithoek.

Estes park bezoek Rocky Mountain National Park

Vroeg wakker, wat wil je ook eerst van 17:00 tot 19:00 uur geslapen en toen weer van 21:00 toto 5:00 uur, maar nu ben ik om 6:00 uur buiten om wat foto’s te maken. Vandaag gaan we dan naar het Rocky Mountain National Park. Wandelen en rijden, ben benieuwd of we ook wat wild zien anders zullen we zelf als zodanig moeten acteren. Het bleef rustig wat ons zelf betreft want we zagen herten en eekhoorntjes natuurlijk. “Allemachtig prachtig” die Rockies. Eerst naar Bearlake waar we omheen wandelden daarna naar de waterval., Alberta falls.Anderhalve mijl op en af, Alberta falls een prachtige krachtige stroom water maar de verwachting om een waterval te zien valt in het water dan hadden het de Alberta waterfalls moeten zijn denk ik. De terugweg was behoorlijk steil en er werd aan onze adem getornd. Voordat we naar het visitor centrum rijden hebben we eerst nog bij Sprague lake rondgekeken. De daarop volgende route naar 12000ft hoogte was letterlijk en figuurlijk adembenemend. Wat een vergezichten met sneeuw op de toppen van de immens hoge bergen. Bij het visitorcentrum gelunchd, postcards en een lepeltje voor mijn moeder gekocht, Rocky Mountain Teaspoon. Tegen 2 uur willen we terugrijden en net zoals gistermiddag pakken donkere wolken zich samen boven ons. Aardedonker maar de herten bezijden op de berg konden toch niet aan onze ogen ontsnappen al werd de afdaling bemoeilijkt door de hagel die zo nu en dan uit de wolken de straat van een witte laag voorzag. In Estes Park aangekomen ziet Thea ergens een Starbucks, koffie drinken dus. Maar waar was het ook al weer. Na het halve stadje te voet doorkruist te hebben, in een van de winkeltjes onderweg is zelfs een opgezette wolf voor $2000 te koop, vleien wij ons neder in de gemakkelijke fauteuils die steevast bij deze koffieketen te vinden zijn. Nog even opfrissen in het hotel voordat we uit gaan eten bij “The other side”. Leuke plek bij de vijver, weliswaar achter glas waar de eenden verlekkerd naar onze tafel loeren, wie weet wordt er zo dadelijk iets naar buiten gegooid lijken ze te denken. Thea eet trout (forel) met amandel en zonder de amoretto, ikzelf houd me bij een steak van 8oz.

Estes Park - Hot Springs South Dakota

Hot Springs, inwoneraantal 4102 (2006). Bezienswaardigheid: Mammoth Site, een van de grootste mammoetvindplaatsen ter wereld.

Vandaag een lange rit, 540km, naar Hot Springs South Dakota. Om 7 uur gaan ontbijten en om 7:45 zijn we op weg. Uitchecken is zo gedaan, alles is al in “advance” betaald, “You’re gone” zeft de receptionist tegen me en dat zijn we ook. Het eerste gedeelte van de rit voert ons nog door de Rockies. Het is een gedraai van jewelste. De rivier, The Big Thompson, de ene keer links en dan weer rechts van ons. Zo nu en dan zien we vliegvissers middenin de sterk stromende rivier staan. Of ze ooit wat vangen, wij zien het niet maar wij gaan dan ook snel, maar niet te snel om de kleine kudde Bighorns op video en sd-kaart vast te leggen. Wilde dieren zijn het, maar echt bang zijn ze nou ook weer niet. Op een gegeven moment, net wanneer je denkt “als ze maar niet de straat op komen met dit verkeer’, gaat het groepje dieren de schier onmogelijk lijkende steile wand omhoog. Hun schutkleur is bijna gelijk aan de kleur van de rotsen zodat je nog goed moet kijken anders lijkt het alsof ze opgestegen zijn. Dan zijn we uit het onherbergzame gedeelte en rijden over een enorme vlakte, prairie. De TomTom geeft aan na 290 km rechtsaf. Het lijkt inderdaad een weg zonder einde. De weg lijkt zelfs op een gegeven moment in het luchtledige te eindigen. Cruisecontrol op 65 mile, maximum snelheid hier, en rijden maar. Saai stuk op een gegeven moment. Her en der wat koeien en de wind trekt aan de zijkant van de auto. Bij een tussenstop blijkt hoe hard het waait. De temperatuur echter is vlot opgelopen en schommelt tussen de 90 en 98 graden fahrenheit. Wat verderop staat een man met een STOPbord op het asfalt. Ze zijn met de weg bezig, het wegdek smelt door de grote hitte, er mag niet overheen gereden worden. We moeten aan de linkerkant van de weg de “pilotwagen” volgen. Best Western Sundowner Inn, we zijn er tegen drie uur en de kamer is vrij. Nette kamer met 2 tweepersoonsbedden, TV,alles erop en eraan. Eventjes naar het centrum gereden, maar van de wandeling die we wilden maken kwam door de hitte niet veel terecht. Ons hotel is gelegen aan een riviertje. Zowaar staat er een bankje in de schaduw dat uitnodigde om te gaan zitten lezen. De sterke bries zorgde voor extra afkoeling en mijn vrouw leest, ik kijk rond. Aan de overkant van de rivier staan huizen, vrijstaande en appartementgebouwen. Bij een van de vrijstaande woningen meen ik in de voortuin een paar honden te zien lopen, maar na het schoonmaken van mijn bril zie ik dat het herten zijn. Ze staan er gewoon bij die mensen in de voortuin te grazen. Ondenkbaar toch?

Ons avondeten is chinees, lopend buffet.

p.s. onderweg, tussen de middag,er moet getankt worden, aten we een corndog. Een hotdog omhuld met maisbrood op een stokje. Erg smakelijk.

Hot Springs South Dakota – Rapid City

Rapid City, inwoneraantal 67107 (2009). Ideale plek om de Badlands te bezoeken.

Rapid City is vandaag de bestemming. Het is een klein stuk rijden, 105 km. Voordat we bij Mount Rushmore park komen rijden we door Wind Cave. We kunnen onze ogen niet geloven zoveel herten, bisons en grondeekhoorntjes. De herten lopen zelfs midden op de weg en je moet er stapvoets langs op. Daarna volgt Custer Park waar we met de Needles Highway beginnen. Je moet er apart toegangsgeld voor betalen want het hoort niet bij het National Park. Voor $10 volgt een onvergetelijke rit langs spitse rotsen en kleine tunneltjes, te smal voor een behoorlijke camper maar onze Toyota past er gelukkig wel. Moeder natuur heeft hier wat speldeprikken geplaatst, al hoewel het zijn uiteraard niet de prikken die je ziet maar de spelden. Sylvan Lake de volgende stop, met koffie voor mijn vrouw uiteraard. Om bij Crazy Horse Memorial te komen moeten we een stukje terugrijden wat we dan ook graag doen want alleen al om de naam is het de moeite waard (mijn favoriete band “Neil Young and Crazy Horse). Crazy Horse park is ook geen National Park en men vraagt hier $20 entree. De entreeprijs is zo hoog om de kosten te dekken van het nog te realiseren monument hoog boven in de rotsen. Je kunt er niet echt dichtbij komen wat op zich erg jammer is. Het visitorcentrum puilt uit van de schilderijen en indiaan attributen. Als extratje is er vanmiddag een “blast”. Men gaat hoog bovenop de berg een stukje rots opblazen. Het gebeuren zorgt voor een oploopje. Buiten op de grote verande staat eenieder gespannen te kijken wat die “blast” dan voorstelt. Er wordt afgeteld, van 10 naar 1, stofwolk aan de achterkant van het indianengezicht. Dat was het, menigeen heeft het op video of foto, wij ook. We hebben binnen in het museum de maquette bekeken van wat het moet worden daar bovenin die rots, ik heb zo’n vermoeden dat het nog wel 100 jaar kan duren voor het werkelijk af is. De cheddar hotdog (hotdog met wat kaas binnenin) stilt onze honger waarna we op weg gaan naar Mount Rushmore. Een half uur later kunnen we, nadat we $10 parkeergeld betaald hebben, de uit de rotsen uitgehakte “presidents of the united states” bekijken. Fantastisch gemaakt en zo dichtbij, ook zo wit, helder. De film in het museum is zeker ook de moeite waard. We genieten met volle teugen en maken ons moeilijk los van het gebeuren, maar er moet ook overnacht worden. Holiday Inn Rapid City aan een drukke straat. De kamer, bijna net zo groot als onze benedenverdieping thuis in Beugen, heeft ook een bubblebad (je moet er wel uit om het aan te zetten) en dat voor de prijs van $112 per nacht. Het centrum van de stad stelt niet veel voor al is het echter wel zo dat hier in Amerika de grote winkels aan de buitenkant gecentraliseerd zijn en de kleine winkeltjes in het centrum al gauw downtown genoemd worden. Het eten bij Ruby Tuesday is weer geweldig om van het uitbuiken in het bubblebad maar niet te spreken.

Americanos

Americanos, blue jeans and baby’s. Frankie Goes to Hollywood zingt erover. Over hoe die baby’s dan in hun blue jeans eruit zien wordt me in het nummer niet echt duidelijk. Hier in het Westen zien we zeker veel meer echt dikke mensen dan vorig jaar in Californie. Veelal boeren, ze zien er niet uit in hun ruitjes ,te strake truitjes,stetsons, cowboyboots, blue jeans maat 48 en groter, ze zijn wel een stuk vriendelijker dan Americanos die we vorig jaar zagen.

Rapid City bezoek Badlands

Badlands vandaag. Vanaf ons hotel een korte afstand. Het doel is het stadje Wall, bekend om zijn Wall Drug met koffie voor $0,05, goedkoopste in heel Amerika. Hier gaan we op de terugweg even kijken wat het zoal voorstelt. Eerst nemen we de “loop” door het Badlands Park. Kevin Kostner draaide hier “dances with wolves”. Een grote prairie afgewisseld met rotsen en kloven, een maanlandschap. Elk "viewpoint" is in onze ogen de moeite waard en we stoppen dan ook telkens weer. De grillige rotsformaties zijn uiteindelijk gevormd door de regen, is wel jaren over heen gegaan natuurlijk. Het is vandaag heerlijk weer, een lekker briesje, de thermometer geeft 72 graden aan. Lunchen doen we in het park, Chicken Burger, French fries en diet coke. Om een uur of twee hebben we het gezien en we gaan op weg naar Wall om de koffie te gaan proeven. Wall lijkt op Batavia stad maar dan in cowboy stijl. Valt enorm tegen, het is alleen maar souvenirs en nog eens souvenirs, we zijn dan ook zo vertrokken. Nog wat boodschappen bij Safeway, de klantenpas van vorig jaar werkt nog steeds, alleen al op de druiven hadden we $5 korting.

  Ruby Tuesday

Gisteren steak, vandaag tilapia. Het interieur doet denken aan jaren 30. Alle wanden bekleed met fotolijsten met daarin vergane glorie footballsterren. Ook hangen er andere attributen zoals, sneeuwschoenen, vishengels, dobbers, peddels. Bij de ingang is de “desk” waar je je moet melden om “to be seated”. Ze brengen je naar een plaats waar natuurlijk boven de tafel een “tiffany” lamp hangt. Dit is overigens boven elke tafel. “Refill, Sir?”, als je je glas met diet coke half leeg hebt. Een superschone zaak met vriendelijke bediening en smakelijk eten.

Rapid City – Sheridan

Sheridan, bezienswaardigheid: Historic Sheridan Inn. (een van de eigenaars was Buffalo Bill)

Weer verkassen, we waren hier in Rapid City 2 dagen, maar nu gaan we naar Sheridan. Eerst ontbijten. Wat een drukte in de hal, allemaal Jappen tot in de ontbijtruimte toe. Daar is ook een relaxruimte met bankstel, er liggen er ook een aantal naar de TV (1,5m breed) te kijken. Vanmorgen veel Obama en Mccain, conferentie in Denver. Rustig ontbeten. Uitchecken was niet nodig. We zijn “priority members” en als je dat bent wordt de rekening onder de deur doorgeschoven. Je hoeft je kamersleutel (is tegenwoordig in de vorm van een credit card) niet af te geven, maar laat deze gewoon op de kamer liggen. Even voltanken en ijs voor in de koelbox kopen. Sheridan de volgende stop. We nemen bij Spearfish de “Scenic Byway” door de Black Hills. 1 uur later zijn we weer waar de begonnen, onverwachts, we dachten verder te rijden maar we reden rond. Maar ja wat zal het, het was een prachtige rit en we hebben tijd zat. Het volgende punt is Devils Tower. Een afgeplatte rots, gebruikt in de film “Close Encounters of the Third Kind”. Heel apart om dit wonder van de natuur zo van dichtbij te kunnen aanschouwen. Dan nadert het plaatsje Buffalo. We drinken diet coke in de saloon waar Butch Cassidy ooit kwam. Alles in originele stijl. De bar maar ook het aanliggende hotel geven je het gevoel dat je terug bent in die tijd. 2 diet coke voor $2 samen, geen toeristische prijzen hier in Buffalo, dat siert ze. TomTom weet even het verschil niet tussen oost en west en voor de eerste keer tijdens onze reis zitten we even verkeerd. Maar ja een beetje eigen initiatief houdt je scherp. Het hotel, op de oostelijke heuvel van Sheridan, is toch nog zo gevonden. We gaan buffetten bij de chinees en drinken koffie bij Starbucks. De weersvoorspelling is de komende dagen als we naar Yellowstone gaan wat minder qua temperatuur , er kan ook nog een regenbui vallen. We kopen daarom bij Wallmart 2 regenjassen en natuurlijk blijven er ook nog een paar dvd’s aan mijn vingers hangen.

Sheridan – Cody

Cody, inwoneraantal 9127 (2009). Gesticht door William Frederick Cody, beter bekend als Buffalo Bill.

Zoals ik al schreef, ons hotel ligt op de oostelijke heuvel van het plaatsje Sheridan. De weg erlangs voert je naar de rimboe, prairie eigenlijk, in ieder geval ’s avonds is het aarde donker want straatverlichting daar doen ze hier niet aan. Het is er zo rustig dat we met het raam open slapen. We zijn hier eigenlijk alleen om te overnachten en na het ontbijt vertrekken we richting Cody. De route voert ons door de Bighorn Mountains. Wederom een rit vol haarspeldbochten. Ook regelmatig enorm steile stukken naar beneden. Je ziet er dan ook waarschuwingsborden met de tekst “Cool your brakes”. Her en der zijn er tegen de berg op speciale banen gemaakt om je auto tot stilstand te krijgen als je remmen het begeven hebben. De Toyota heeft een extra stand zodat er meer op de moter afgeremd wordt. Hij maakt dan weliswaar behoorlijk wat toeren, zo’n 4500, maar je raakt dan ook het rempedaal veel minder aan. Bighorn lake lijkt aan het opdrogen echter een eindje verder bij Devil Canyon overlook, wat een uitzicht, de Grand Canyon is er niets bij, zie je dat er nog genoeg water stroomt. We eten wat in Powell, stadje met 5800 inwoners wat zo’n beetje het prototype van “The American Small Town” mag zijn. Iedereen tevreden met zijn bestaan. Het stadje onststond als bevoorradingscentrum voor de gemeenschappen in het door irrigatiekanalen doorsneden boerenland en de olievelden in het noorden van Wyoming. De sandwiches en de ½ liters diet coke bij Pizza hut smaken weer prima. We arriveren om half vier in Cody bij de Beartooth Inn. Een houten gebouw met de airco’s overduidelijk aan de buitenkant aanwezig. De kamer is groot, schoon, 2 queenbeds, TV, we blijven ook hier 1 nacht. Cody, een en al cowboy met elke dag om 18:00 uur een fake vuurgevecht bij het Irma hotel middenin het plaatsje. Wat een poppenkast, volwassen mannen met klappertjespistolen, stetson en laarzen met sporen die rammelen als ze lopen. We besluiten om de stillere straten achter het hotel te bekijken en dan vooral de typisch Amerikaanse huizen van hout. De rest van de avond brengen we door in het park voor ons hotel.

  Biker

Het briesje is heerlijk hier op het bankje in het park voor Beartooth Inn. Mijn vrouw leest en ik kijk rond, zo is het meestal want lezen ja daar moet je je voor kunnen concentreren en dat lukt me de laatste jaren totaal niet meer. De boekenkast met biografieën, alles over muzikanten, puilt inmiddels dan ook uit. Het ligt en staat te wachten totdat ik tot rust gekomen ben. Ik heb de motorrijder, op een Harley denk ik, al aan zien komen rijden. Hij stopt bij de ingang van het park waar de vlaggen wapperen. Er staat ook een grote gedenksteen, wat erop staat weet ik niet, ik heb het nog niet gelezen. Even later staat de man in zijn leren pak en dito laarzen achter ons bankje druk te gebaren. Of we weg willen gaan. Idioot denk ik, er is toch plaats zat. De reden is echter een andere, hij wil niet ons bankje voor zichzelf, maar hij wil de automatische sproei installatie in werking zetten en ons waarschuwen zodat we niet nat worden. We blijken in een “memorial park” te zitten. Speciaal voor Vietnam veteranen, maar er zijn de laatste tijd van allerlei andere veteranen bijgekomen. Mensen kunnen tegels kopen met daarop de naam van de persoon, overlijdensdatum en welke oorlog het betrof. Volgens de biker liggen er tegels die betrekking hebben op Afghanistan, Irak, 2e wereldoorlog, Korea,ja zelfs de Civil War.
Als de sproeiers het toch al groene gras bewateren zie ik op veilige afstand de biker de snelweg opdraaien. Zijn lage metalen ros knort voldaan, links en rechts van hem passeren de auto’s, en ik vraag me af “waar en wat de biker ooit was”.


Cody – Gardiner

Gardiner, inwoneraantal 851 (2000). Ideaal punt om Yellowstone National Park te bezoeken.

Lekker geslapen, maar om 7:00 klaar wakker, macht der gewoonte. Tegen 9 uur gaan we op weg naar Yellow Stone National Park. Het regent behoorlijk en het ziet er niet naar uit dat het op gaat houden. We volgen de Chieff Joseph Scenic Highway en ondanks de aanhoudende regen genieten we van de prachtige omgeving. Uiteindelijk wordt het na 45 minuten rijden toch droog. Gelukkig maar dat rijdt al met al toch een stuk meer ontspannen. Bij Cooke City spotten we nog 2 herten dichtbij de weg die we uiteraard op de video vastleggen. De prachtige beesten zijn totaal niet angstig, ze houden ons wel degelijk in de gaten dat merk je wel, maar ze grazen gewoon door. In Cooke City, het mag de naam city niet hebben want het is een dorp van 10 huizen of zo, drinken en eten we wat. Ikzelf heb Sour Cherry Tart bij de soda en mijn vrouw Amish Apple Pie bij de koffie natuurlijk. De onverharde weg brengt ons plotseling bij de ingang van Yellow Stone. We tonen de jaarpas aan de altijd vriendelijk Ranger, die na kontrole ons “have a great day” toewenst en de pas en de plattegronden, die steevast bij elk national park horen, aanreikt. De auto is amper in beweging of we zien aan onze linkerkant een knots van een bison in de wei staan grazen. Ingehuurd door de rangers? Al met al een goede binnenkomer. Het eerste stuk van de rit loopt langs een rivier die volop bevist wordt, vliegvissen, heb ik zelf nog nooit gedaan en lijkt me moeilijk. Het wachten is nu op een beer die ons de weg gaat versperren, maar dat zal wel bij de gedachte blijven lijkt me zo. Waarom zou zo’n beer ook? De Roosevelt lodge, genoemd naar de Amerikaanse president die in 1906 hier in het park vakantie vierde, is een uitstekende lokatie om te lunchen. “Please wait to be seated”, ook hier en het is er druk. We krijgen een soort mobiele telefoon mee die als er plaats is over zal gaan met de boodschap of we ons bij de desk willen melden. We nemen plaats in de schommelstoelen die buiten op de veranda staan. Na de lunch vervolgen wij onze rit naar Mammoth Hot Springs. Het is er druk bij de naar zwavel ruikende bronnen, via de prachtig aangelegde houten trapconstruktie bereiken we de marmer gekleurde berg. Wederom zo’n pracht van een wonder van moeder natuur. Ons hotel is in Gardiner, een dorp net buiten het Yellow Stone park. We checken tegen vijf uur in. De kamer ziet er geweldig uit. 2 queen beds again. Ook hier het gebouw van hout en de airco’s aan de buitenkant. We zijn hier voor 3 overnachtingen zodat we Yellowstone rustig kunnen doorkruisen.

Land of the brave,Land of plenty,Land of respect.Als voetganger lijk je hier heilig te zijn. Als je ook maar neigt om over te gaan steken stoppen de auto’s al. Relaxed man!

Gardiner bezoek Yellow stone National Park dag 1

Geen ontbijt inbegrepen. Eerste keer tijdens onze reis. Dan maar naar het naastgelegen houten kot, ze maken buiten reklame voor breakfast buffet. $7,95 (no tax, no tips). Ook no toast wel scrambled eggs, bacon, all american. Een wentelteef dat zie ik dan toch wel zitten, je moet wat tenslotte. Ik doe er ook nog maar wat bacon en ei bij, betaald worden moet er toch, dan kun je net zo goed vol zitten lijkt me zo. Mijn vrouw denkt er anders over en eet bijna niets, maar die heeft wel haar koffie. Hier in het westen van Amerika zijn ontzettend veel gastarbeiders in de hotels. In de bediening en in de schoonmaakploegen veel jonge mensen uit Europa. We besluiten als we het restaurant verlaten om morgen maar op de kamer te ontbijten. We gaan vandaag gewoon wat inkopen doen bij de kruidenier. Mammoth Hot Springs ligt aan het begin van het park. Als we het plaatsje binnen rijden zien we op een grasveld dichtbij wat huizen een hele zwik elken staan te grazen. Rangers erbij om de mensen afstand te laten bewaren. Eenieder wil de beesten op de foto, ook wij. Het vervolg van de rit is gevuld met het ene “scenic view” na het andere en je vraagt je af hoe dat de volgende dagen zal zijn. Kan zo niet blijven lijkt me zo, maar vandaag maken de rokende, naar zwavel stinkende gaten in de rotsen grote indruk op ons. Plotseling is er langs de weg een drukte van belang, iets aparts te zien? Ook wij zetten de auto langs de kant van de weg en zien de mensen met fototoestellen, telelenzen zo groot als telescopen, statieven aan komen snellen. Volgens de ranger die er als de kippen bij is om vooral de mensen tot rust te manen gaat het om een “Moose lyin’ down” . De Amerikaan die vlak bij ons staat zegt dat de Moose 5 minuten geleden nog stond en nu kon het wel eens de hele middag duren voordat het beest weer gaat staan. Dat duurt ons iets te lang en wij besluiten toch maar op zoek te gaan naar die beer. Het loopt al weer tegen de middag, lunchen natuurlijk, deze keer Mexicaans. Altijd al willen proberen maar ik vind er niets aan. Mijn vrouw doet zich te goed aan al het groenvoer en ik laat bijna alles liggen. Yellowstone River mondt uit in Yellowstone Lake. Een meer van 352 vierkante kilometer en op sommige plaatsen 600 meter diep. Op de terugweg naar Gardiner zien we nog een kudde bisons erg dichtbij langs de weg. Er zijn jonkies bij, zelfs een heel erg jonge met nog de lichtbruine vacht. En zo komt weer een einde aan een wat je noemt enerverende mooie frisse winterdag, 48 graden.

Gardiner bezoek Yellowstone National Park dag 2

Ontbijten doen we vandaag op de kamer, we volgen vandaag de geiserroute. Er zijn er nogal wat van die bronnen. De bekendste en betrouwbaarste wat eruptie betreft is Old Faithfull. Gemiddeld schiet hij om de 76 minuten zo’n 32000 liter warm water 30 tot 35 meter de lucht in. We zijn mooi op tijd. Na pakweg 15 minuten wachten toont de geiser inderdaad zijn kunstje. Indrukwekkend hoor, al die stoom wat gepaard gaat met de hoge waterstraal. De rest van de dag hebben we tijd om de Upper – Midway – en Lower geiser basin te bezoeken. Achteraf zeg ik dat vooral de bronnen met de rijke schakering van kleuren de mooiste zijn. Je kunt overigens de geisers van heel dichtbij bekijken. Rondom deze fenomenen van de natuur zijn loopbruggen van hout aangebracht. Alles in perfecte conditie evenals de parkeerruimte die er over het algemeen ruim voldoende aanwezig is. Tegen zes uur zijn we weer terug bij Gardiner. In het souvenierwinkeltje kopen we een stenen beeldje dat een bison moet voorstellen. De strepen die erop zitten zouden van paardenhaar gemaakt zijn. Leuk aandenken aan die logge stoere beesten die lak hebben aan passerende auto’s. Vanavond hebben we Chicken Chow Mein uit een doosje, microwave consistent.

Gardiner – Jackson Hole

Jackson Hole, inwoneraantal 8647 (2000). Startpunt om Grand Teton National Park te bezoeken.

Van Gardiner naar Jackson Hole, 256 km is de afstand vandaag. Niet veel naar het lijkt, maar we moeten daarvoor wel van North – naar South Yellowstone, midden door het park dus. Eenmaal uit het park is er nog 100 km door Grand Teton Park voordat we bij ons hotel zijn. De ranger bij de North ingang vraagt na het bekijken van onze jaarpas of we er gisteren ook al waren. Goed geheugen of geeft de display van haar computer dit aan? Ik beaam haar vraag en zeg dat we vandaag door gaan naar Jackson Hole. “It will take three to 4 hours Sir”, zegt ze. We zullen zien. De afgelopen dagen hebben we letterlijk en figuurlijk het hele park doorkruist, maar mijn vrouw wil als afsluiting nog 1 keer naar de Old Faithfull, we komen er toch langs. We zijn er om half tien en het is koud daarom wachten we in het restaurant dat pal tegenover de “ouwe trouwe” ligt met een kop koffie totdat de geiser genoeg druk heeft opgebouwd om te gaan spuiten. Ook nu weer maar 15 minuten wachten en plots is het zover. Mijn vrouw wil het graag nogmaals op video vastleggen en is bijna te laat. Wat een kracht zit er achter die straal. Het hele gebeuren trekt wederom enorm veel bezoekers zodat alle bankjes die men rond de kraters geplaatst heeft vol met mensen vanover de hele wereld zitten. De Japanners vallen wel het meeste op. Maar je hoort er ook diverse andere talen. Tegen 12 uur zijn we bij de South entrance, hier bij het visitor centrum eet ik mijn eerste hamburger sinds ik in Amerika ben. Hij smaakt geweldig! Na een korte onderbreking bij wat “road work” komen we bij de Grand Tetons (grote boezems). Ja dan denk je qua bergen alles gehad te hebben, maar deze zijn toch weer grilliger en hoger. Vandaag verkennen we Jackson Hole, morgen volgen we de route uit de Lannoo gids. We vergapen ons aan de houten beren aan de buitenkant van ons hotel. Houtsnijwerk ten voeten uit. Het hotel is gebouwd van boomstammen en op ontelbare punten heeft men beren van hout geplaatst. Inchecken. We blijken een credit card te hebben die niet door de computer van het hotel geaccepteerd wordt. We hadden er thuis in Nederland ook al problemen mee om dit hotel te boeken. Nu staan we aan de balie en vraagt de receptioniste “Do you have another credit card Sir?”. Hebben we niet, wel twee debit cards, maar daar weten de lichten achter de balie geen weg mee. Chef erbij, blijkt dat bekend is dat wanneer een credit card de vervaldatum 11/11 heeft de computer dit als een foutieve datum ziet. Na ee kwartier rommelen zegt de chef dat het hun probleem is en we krijgen uiteindelijk de sleutel van onze kamer. De toegewezen kamer heeft echter een “connecting door”, ik vraag om een andere die prompt gegeven wordt. Het is een kamer met bubblebad, aparte zithoek met open haard (Jackson Hole is eigenlijk een wintersportplaats).Het stadje, 8500 inwoners, doet druk aan. Veel toeristen, terwijl het eigenlijk voorseizoen is, het gebied is vooral bekend als skigebied. Legio winkels vol met stetsons, opgezette dieren (beren, wolven, bighorns), souvenirs volop. Je betreedt het parkje in het centrum door onder de erebogen, gemaakt van hertegeweien, door te lopen. Het is heerlijk relaxen op de groengeverfde metalen, dat is nou weer jammer, bankjes. Een vriendelijk Amerikaan zet ons tweetjes nog even op de foto terwijl we onder zo’n boog staan. Amerikanen laten je over het algemeen met rust, maar soms … Stel je voor je loopt in een hele grote winkel te zoeken naar een geschikte kleur spijkerbroek en een Amerikaan komt wat te dicht bij je in de buurt. Zo’n meter of 5 van je vandaan. Zeg jij dan “Excuse me Sir”? De Amerikaan(se) wel!

Jackson Hole bezoek Grand Teton

Grand Teton een rondrit vandaag. Als ik de auto start valt me een kontrole lampje op het dashboard op. Een uitroepteken! Wat is er aan de hand. Gebruiksaanwijzing bij een huurauto, vergeet het maar, dat was vorig jaar ook niet. Na bijna met mijn neus op het dashboard gelegen te hebben meen ik iets van een bandprofiel te herkennen. Bandenspanning, kan het dat zijn? Bij een tankstation aan de persoon die aan het schoonmaken is gevraagd of ze ook een luchtafdeling hebben. Rare vraag natuurlijk in de buitenlucht, maar toch. Bij de “dumpster” hangt een apparaat, er moeten 2 “quarters” in als je lucht wil krijgen. Geen idee hoe ik vervolgens de lucht in de banden krijg die werkelijk waar alle vier dik onder de vereiste spanning zitten. Er zit 2,5 bar in terwijl het 3,2 moet zijn. Mijn vrouw vraagt of de man die ik al sprak ons kon helpen. “No problem”. Je moet een hendeltje indrukken, had ik ook al gedaan, en lang vasthouden. Ik ben weer eens te ongeduldig. Banden op spanning, uitroepteken uit! De route uit de Lannoogids is wat onduidelijk vandaar dat we een aantal maal verkeerd rijden. Geeft niets als je tijd zat hebt en dat hebben we. De omgeving is prachtig, zeker als op een gegeven moment een bison wat komt drinken bij de plas in het weiland. Je vraagt je af waar de kolos zo maar vandaan komt. We reden hier namelijk fout, een grote vlakte. We turen eigenlijk constant of er “wild life” is. Niets te zien, niets gezien en ineens staat het onverstoorbare dier te drinken bij de plas. Teton park is grandioos, we rijden in een dal en de hoge bergen van alle kanten bedekt met sneeuw lijken je vanuit de verte te observeren. Bij Moose Junction nemen we de afslag naar Jenny Lake. We willen de “hidden falls” gaan bekijken. 4,7 mile over bergpad met waarschuwingsborden “Be Bear Aware”, zal het dan toch? “Pas op voor de drollen zeg ik tegen mijn vrouw”. Op het pad ligt een hele hoop, van een beer zeg ik, dat zie je zo. Dat zo’n beest nou net op het pad moet gaan zitten keutelen, kan toch ook achter een boom! Volgens de Amerikaanse die we later troffen waren het drollen van een “Deer” en niet van een “Bear”. Handtam was het beest, zei ze. Wij hebben niets gezien. Nadat we de “hidden falls” uiteindelijk gevonden hebben besluiten we om de pont terug te nemen. Bezweet zoals we zijn geraakt van de toch wel inspannende wandeling besluiten we om in het hotel weer een beetje op te warmen. De temperatuur komt vandaag niet boven de 50 graden.


Jackson Hole – Salt Lake City

Salt Lake City, inwoneraantal 181743 (2000). Hoofdstad van Utah en religieus centrum van de mormonenkerk.

Niet volgens de Lannoo gids route vandaag, maar dat is puur toeval. Ik was er even niet met mijn hoofd bij en voordat ik het in de gaten had heeft TomTom ons via de snelste route over de Tetanpas door Idaho gestuurd. Zonde om een behoorlijk stuk terug te rijden terwij de route die we nu volgen erg mooi is. De graanschuur noemen ze het hier. Het is inderdaad een hele vlakte met graanvelden. De sproeiers die men hier gebruikt zijn zo breed als de lengte van een voetbalveld. We komen bij Ogden weer op de route die de gids voorstelt. Het oude treinstation, daar willen we ook heen om er een foto te maken. Het station is inmiddels museum geworden, wij blijven buiten voor de kiekjes. De weersvoorspelling is dat het een stuk warmer wordt dan gisteren. Van 50 graden naar dik 80 en dat is hier in Ogden zeker te merken. Salt Lake City is het einddoel. In 2002 zijn er de Olympische winterspelen gehouden. We verblijven hier in “Little America”, tegenover “Grand America”. Het is een soort van tuinkamer, erg geriefelijk. De afstand naar Downtown is gemakkelijk te voet af te leggen en dat doen we dus ook. Na wat gegeten te hebben bij de “food court” betreden we het terrein van een of andere Jesus Christ beweging. Een soort Lourdes, iedereen wil me helpen terwijl ik naar mijn idee toch goed loop. Ik zal er wel erg slecht uitzien, denk ik zo. Mijn antwoord is dan ook steevast dat ik niet geholpen wil worden. Deze afwijzing wordt telkens weer met een glimlach beantwoordt. Het gaat zo ver met de behulpzaamheid dat men van afstand, 50 meter, wenkt om toch vooral binnen te komen in de kerk die er staat. Men wil natuurlijk geestelijke hulp bieden, “I’ve seen the light”. We besluiten om toch maar een boekenwinkel in te gaan waar ik een 2e hands boek over Bruce Springsteen koop, “Glory Days”, die zijn voor “The Boss” nog niet voorbij. Wat een leegstand hiet in Salt Lake City downtown. De lobby van ons hotel lijkt op een lobby van een sjiek hotel uit de jaren 30. Bankstellen, gemakkelijke stoelen, coffeecorner, alles opgesmukt met lampen en bloemstukken. Wat een pracht en praal.


Salt Lake City bezoek stad

Sjieke bedoeling schreef ik gisteren, ’s nachts op de gang bij onze hotelkamer een stuk minder. Veel leven tot diep in de nacht. Mensen die komen en gaan, met deuren smijten en vooral hard met elkaar praten. Slecht geslapen, daar doet een superkamer niets aan af. We hebben “breakfast special” geboekt, ja dat is echt “special”! Vers geperste jus, verse aardbeien, bramen, bosbessen, verrukkelijk. Super, zeker omdat de croissant ook nog vers zijn. Zelfs de bediening ziet er vers uit. Buitenlands weliswaar maar uitgelijnd. Genieten dus. We willen vandaag gaan shoppen. We belanden in “Fashion Mall”, sjiek winkelcentrum. Nordstrom, zeker geen C&A, heeft zowaar diesel spijkerbroeken voor $220. Gelukkig is er ook een boekenwinkel, altijd aan mij besteed, de biografie van Warren Zevon koop ik er “I’ll live when I’m dead” en dood is hij, op 7 september al 5 jaar. Als we terug rijden meldt TomTom dat we er zijn. Totaal verbaasd staan we bij het Olympisch ijshockey stadion, gebruikt in 2002. Tegenover het totaal lege parkeerterrein een enorm groot bioscoopcomplex met ook een totaal verlaten parkeerterrein. Vandaag gaan we eten in het Hard Rock Cafe. Van tevoren lopen we door het nieuwe winkelcentrum volgens de brochures, Trolley Square, een oud busstation met daarin winkeltjes. Helaas ook veel leegstaande stukken zodat de sfeer er erg onder de maat is. Het eten in “het cafe” is veel en goed. Altijd benieuwd naar wie en wat er in het Hard Rock Cafe aan de muur hangt loop ik nog een tijdje door het gebouw. Thea blijft waar ze is en ik maak toch maar een paar foto’s terwijl ik weet dat ik er niets mee ga doen. Ik kan echter de verleiding niet weerstaan om verdwaasde blik van Jim Morrison, het vestje van Jimi Hendrix en wijlen Mama Cass digitaal vast te leggen. Op een of andere manier verplaats ik me op zo’n moment in die tijd, in de persoon die ik fotografeer. De magie is helaas na de klik weer snel verdwenen met het gevolg dat ik moet blijven klikken om het gevoel . Maar zoals eigenlijk de hele stad al uitstraalt hier in “het cafe” is het het ook net niet. Genoeg relikwieen aan de muren, genoeg te klikken zogezegd, maar de plastic geruitte tafelkleedjes zijn in mijn beleving wansmaak. Leg er dan niets op! Wat later gaan we nog zitten lezen in het stadspark, “Liberty Park, rustig, groot met vijver.

Salt Lake City – Moab

Moab, inwoneraantal 4779 (2000). Startpunt om Arches National Park en Canyonlands National Park te bezoeken.


Prima geslapen zelfs geen oordoppen in gehad. De krant, Salt Lake Tribune, ligt op de mat voor de deur, we gaan zo dadelijk weer decadent ontbijten. Eens kijken of alles nog vers is. Croissant met zalm, uitchecken, op weg naar Moab. Het ontbijt is weer fantastisch. Geen plastic bestek, maar tafelzilver, in ieder geval het heeft er het gewicht van. Bij het uitchecken vraagt de baliemedewerker of ik de rekening in een envelope wil hebben. Dat voegt wat toe, denk ik bijna hardop. Het begin van de rit is nog wel interessant, bergen aan alle kanten, maar het volgende stuk van 150 kilometer door een soort van woestijn is behoorlijk saai. Dan arriveren we in Moab. Het hotel, Holiday Inn, staat niet ver van de rotsen verwijderd, rood gekleurde rotsen, grillig en naar het lijkt broos. Wederom een ruime schone kamer. Eerst gaan we Moab verkennen. Het is een kleine plaats met druk verkeer, veel vrachtverkeer, door het centrum. We drinken wat bij “Pasta Jay’s”. Leuk terras, we komen straks voor het avondeten terug. Mijn vrouw wil dat we eerst op zoek gaan naar de rivier, het is inmiddels 92 graden geworden , we stranden in de buitenwijken. Totdat we bij de “Scenic Byway” komen die vlakbij ons hotel loopt. De weg volgt de Colorado River, waarvan het water erg laag staat. Aan de bochtige weg zijn aan de rivier diverse “campgrounds” voor campers. Je moet er wel een vergunning voor hebben begrijp ik uit de borden aan de zijkant.We blijven na ons avondeten bij “Pasta Jay’s” een tijdje in het centrum hangen. Mijn vrouw drinkt cappucino en ik neus nog wat rond bij diverse “bookstores” , uiteindelijk zitten we samen op een nieuwerwetse schommelbank naar mensen en verkeer te kijken.

Moab bezoek Arches National Park

Zeer goed geslapen, wederom geen oordoppen nodig gehad. Ook herkennen we het ontbijt weer. Niets decadents vandaag, gewoon toast en jam. We gaan naar Arches National Park. 10 minuten rijden vanaf ons hotel. Ook hier geldt de jaarpas. Meteen als je door de kontrole bent zit je middenin het rotsgebergte. Letterlijk en figuurlijk, rode rotsen met daar bovenop als het ware rotsblokken die balanceren alsof het een circusact betreft. De ene stop is nog adembenemender dan de andere, maar “The Window” slaat alles. North en South window, wij gaan naar de South. De gaten trekken natuurlijk ook heel wat bekijks, een foto zonder onbekenden is dan bijna ook niet te doen. Je zult er heel vroeg voor moeten zijn. Net na de middag houden we het voor gezien en gaan terug naar ons hotel. Het 47 miles verderop gelegen National Park, Canyonland, laten we voor wat het is. We hebben al heel wat gezien en de temperatuur die dik boven de 90 graden is doet ons besluiten om ’s middags de Scenic Byway langs de Colorado River kompleet te rijden. We stoppen regelmatig om foto’s te maken. Tevens komen we tot de conclusie dat wanneer je van kamperen houdt de “campgrounds” aan de rivier prachtig gelegen zijn. Als we op enig moment weer terug zijn in Moab kopen we een heerlijk verfrissend ijsje dat we in de tuin van Ramada Inn oplikken. Hier bij deze hotelketen is een grote tuin met bankjes, dat zie je zelden hier in Amerika. Terwijl er bij ons hotel, trouwens bij alle hotels waar we tot nu tot gelogeerd hebben, genoeg ruimte rondom is. Van tuin en bankjes hebben ze nog niet gehoord of het kost ze teveel moeite om het te realiseren en te onderhouden. Het is weer etenstijd, avondeten. Waar en wat gaan we eten? Bij de receptie gevraagd waar een goed visrestaurant zit. “Broken Oar” zegt een van de receptionisten, wij kiezen “Sunset Grill” dat bovenop een heuvel ligt. Het is ons een aantal maal opgevallen, de ligging is fantastisch, als wij naar of van ons hotel komen. Zeer smalle weg, die zeker een opknapbeurt kan gebruiken, naar boven. Alle parkeerplaatsen vol, de hal zit vol met mensen die op een tafeltje wachten. Een half uur zegt de eerste die wacht. Wij concluderen dat het voor ons wel 1 uur gaat duren. Wij gaan naar beneden, naar het restaurant dat de receptionis ons aan beval. (oar = peddel) Mijn vrouw gaat voor tilapia, ik voor de sirlon steak. Schaaltje bomvol sla, tomaat, champignons gaat vooraf. Dit behoor je voor het hoofdgerecht op te eten. Eenmaal “done” dan het vlees of de vis. Worteltjes, steak, frites en een blad sla.Mijn vrouw idem maar in plaats van de steak vis. Wat is het vlees mals, smelt bijna op de tong en de worteltjes, voortreffelijk, zoet met een wel heel aparte smaak. Ik meen iets van zoethout te herkennen, uit de kunst. Niets dan superlatieven over het vlees, maar ook de vis is klasse. Een zeer prettige afsluiting van onze warme dagen hier in Moab.

Moab – Grand Junction

Grand Junction, inwoneraantal 53662 (2009). Het gebied rondom Grand Junction trekt veel mountainbikers. Bekende routes zijn: Tabeguache and Kokopelli.

Holiday Inn, standaard ontbijt, internet pc in de hal waar ik na het ontbijt de mail check. Bericht van mijn oudste zoon vanuit Indonesië, ze hebben het prima naar hun zin. Het is maar 2 uur rijden naar Grand Junction, onze eennalaatste stop. Bij het plaatsje Fruita draaien we af om het Colorado National Momument Park te bezoeken. We hebben al heel wat parken bezocht vandaar onze twijfel of we deze wel moeten doen. Op een gegeven moment lijken ze “natuurlijk” allemaal op elkaar. Een behoorlijk steile rit naar boven waarna je op een gegeven moment op het dak van het ravijn rijdt, aan de rand eigenlijk. In het visitor centrum nemen we de tijd om naar een slideshow over het park te kijken. Ovoorstelbaar veel diersoorten zijn er hier te vinden, we zien er achteraf niet veel, behalve dat ene blauwe vogeltje waar we de naam van kwijt zijn, maar het park valt ons geenzins tegen en we zijn blij dat we toch de tijd genomen hebben om het te bezoeken. Aangezien we te vroeg zijn om in te checken bij ons Bed&Breakfast gaan we winkelen in een groot winkelcentrum. Wat een sortering aan Levi’s broeken hebben ze er. 501 voor $35. Andere modellen voor dezelfde prijs, maar nadat ik er voor mijn gevoel 100 gepast heb kom ik tot de conclusie dat de GAP winkel beter voor mij geschikt is. De spijkerbroek die ik vorig jaar bij dat keten kocht is bijna versleten, blijkbaar is de pasvorm van hun broeken beter voor mij geschikt. De panpizza bij Pizzahut was uit de kunst waarna het inmiddels tijd geworden was om te gaan inchecken. We worden hartelijk ontvangen door de heer des huizes, David. Hij legt ons het een en ander uit, ook laat hij ons de slaapkamer en badruimte zien welke wij vanavond tot onze beschikking hebben. De algemene lees- zitkamer is geweldig groot, met prachtig zicht op de diepe tuin met op het eind de vijver. Dit alles wordt extra geaccentueerd door de ronde erker van de kamer. We hebben nog geen avondeten gehad zodat we maar eens op zoek gaan of er iets van onze gading in het centrum van Grand Junction is. Dit valt tegen. Bijna alle restaurantjes zijn verlaten of dicht, reuze ongezellig, lijkt meer op een spookcentrum zo. Dan maar terug naar het grote winkelcentrum waar een foodcourt is en wel mensen. We eten weer eens chinees wat ons zeer goed bekomt. Bij Gap scoor ik nog een paar jeans, morgen onze laatste trip naar Denver, tevens eindpunt.

Grand Junction – Denver

Denver tip: Dineren in Lower Downtown (LoDo), talrijke café’s en restaurants

Bar slecht geslapen in dit bed met inferieur matras. De lokatie van Willow Pond is dik in orde, maar de kwaliteit van het bed laat zeer te wensen over. Geef mij maar een Queen of King van Holiday Inn of Best Western. Weer wat geleerd voor eventueel de volgende keer. Om 8 uur zitten we aan het gezamenlijke ontbijt. Of we ook vlees erbij willen. Dit slaan we af, maar misschien hadden we voor de rest ook moeten bedanken. Geklopt ei met artisjokken, een in de vorm van een grote sjoelsteen gebakken aardappel. Als toetje wafel met appelschijfjes gedrenkt is saus met daarbovenop slagroom. Niet echt een feestmaaltijd, maar dat is ontbijten hier in “the States” voor ons toch al niet. Onze tafelgenoten, bejaarde Amerikanen, 3 stuks, horen zichzelf graag praten daarom nemen wij na een beleefd “excuse us” tegen 9 uur afscheid. We geven Laurie, onze gastvrouw, een hand en de sleutel van de kamer zodat we klaar zijn om te vertrekken. David, die even zijn zoon naar school was brengen, is inmiddels weer terug en komt ons nog achterop om ons nog een goede reis te wensen. De TomTom op Denver, de Toyota snort weer tevreden op zijn doel af. Bijna 400 km, we hebben de tijd. Helaas regent het een beetje wat het autorijden altijd nogal minder interessant maakt. Een half uur later wordt het droog met een temperatuur van rond de 60 graden. Na wat tussenstops, onder andere Starbucks bij de Safeway, komen we tegen 2 uur bij Holiday Inn Denver aan. Men heeft nog 10 minuten nodig om de kamer “clean” te krijgen. Tot die tijd maken we gebruik van 1 van de 2 internet pc’s die in de ontbijtruimte staan. Holiday Inn staat garant voor goede ruime hotelkamers, zoals ook hier weer. Een stuk verderop is een outlet waar we naar toe rijden. Mijn vrouw slaagt hier zelfs voor een spijkerbroek (DKNY), bij Macey, wat op zich een wonder mag heten. Voor de rest van de middag slenteren we wat rond, we doen het rustig aan. Morgen willen we de stadswandeling uit het Lannoo-boek doen.

Denver stadswandeling

Ja, vandaag is het al weer 7 jaar geleden dat “ze” de Twin Towers binnen vlogen. Tijdens het ontbijt ging het nergens anders over op de altijd dominant aanwezige grote LCD tv. Al hoewel, heel even kwam voorbij dat er een aardbeving in Indonesië was geweest. Bij het horen van dit nieuws zitten we natuurlijk gelijk recht overeind. Mijn oudste zoon en zijn vriendin zitten daar. Even op internet kijken waar de beving dan wel precies geweest is. Helaas alle 2 de internet pc’s bezet. Na 10 minuten wachten krijgen we de kans om te kijken wat zich daar in Indonesië afgespeeld heeft. Het gaat om een beving bij de Molukken, er is ook nog een tsunami waarschuwing geweest, het lijkt voor mijn zoun erg ver weg, zij zitten bij Jakarta. We gaan vanmorgen een stadswandeling maken. We rijden naar het State Capitol, gemakkelijk te herkennen aan de goudgekleurde ronde koepel die grote afstand is te zien. Het gebouw staat middenin het centrum waar we de auto willen parkeren. Ook hier in de stad met toch bijna 3 miljoen inwoners, maar die wonen uiteraard niet alleen in het centrum, is het een rustige bedoeling. Een parkeerplaats is zo gevonden. Er zijn particuliere terreinen waarop je voor een luttel bedrag, $7, de hele dag de auto kwijt kunt. Een paar honderd meter lopen voordat we in het Civic Center Park staan. Van daaruit is het een klein stukje tot 16th Street Mall, de winkelstraat van de metropool. We kunnen onze ogen niet geloven als we eenmaal in het park lopen. Het stikt er werkelijk van de eekhoorntjes. Zeker 15 van deze prachtige beesten zijn bezig om de eikels die ze uit jaren oude eikenbomen plukken onder het gras te begraven. Voordat ze de veroverde vrucht onderstoppen lijken ze hem schoon te likken. Vreemd om het dan vervolgens in de aarde te verstoppen. We kunnen van het schouwspel bijna niet genoeg krijgen, maar onze wandeling vervolgt zicht uiteindelijk dan toch maar richting de winkelstraat. Ofschoon er een wet is die verbiedt om wolkenkrabbers te bouwen die het zicht benemen zie ik het ene hoge gebouw volgen door nog een hoger, vooral met veel spiegelglas waar een ander schier oneindig bouwwerk zich spiegelt. Er rijdt een gratis “hybrid” bus. Hiermee kun je snel diverse punten van de brede, voor de rest verkeersvrije, winkelstraat bereiken. Al met al toch een mooie wandeling waarvan me opvalt dat een winkel zoals Virgin (cd’s) en Hard Rock Cafe een zwakke afspiegeling zijn van de superzaken in San Francisco. Vreemd als je weet dat Denver, “The mile-high city” vanwege dat de stad exact op 1 mile hoogte ligt, meer dan 4 keer zoveel inwoners heeft dan San Francisco ( 764.000). Bij Wal*mart proberen we de cash dollars die we nog hebben uit te geven aan DVD’s en snoepgoed. Eenmaal terug in het hotel checken we online in voor de vlucht Denver – Chicago-Amsterdam die morgenmiddag om 13:47 gepland staat.

Denver terug naar thuis

De krant en de rekening zijn onder de deur doorgeschoven, vandaag is de laatste dag hier in “The States”. Het is 7:00 uur, de airco blaast de dekens bijna van het bed, buiten geselt de regen het asfalt. Guur nat weer, hetzelfde weer als toen we naar Amerika vertrokken. We vliegen om 13:47 uur, tijd genoeg dus om rustig te ontbijten. Maar zoals het altijd gaat als we naar huis gaan, we zijn altijd veel te vroeg. Om 9:00 uur leveren we de huurauto in. We blijken in 3 weken 3350 miles gereden te hebben. De Alamo airport service brengt ons naar de vertrekhal van Denver Airport. Aangezien we al online ingechecked hebben is het een kwestie van koffers afgeven. Vergeleken met de heenreis hebben we buiten de 2 koffers 1 reistas. Deze hadden we thuis al uit voorzorg in een van de koffers gedaan zodat we deze keer geen tas tijdens ons verblijf moesten kopen. Je koopt altijd wel wat dingen waarna op een gegeven moment je spullen niet meer in de koffers passen. Als je Amerika uitgaat is de kontrole niet zo streng. Geen vingerafdruk en irisscan maar wel de procedure van scannen etc. Als we richting paskontrole lopen worden we al gefilmd. Ik durf amper te kijken hoe of wat ze doen maar in een vlugge blik meen ik op de monitor die bij de camera staat te zien dat je door de rontgen gaat. Bizar gewoon.
Regelmatig kijk ik op de “departure” display hoe het met onze vlucht 940 naar Chicago staat. Geplande tijd is 13:47, de aansluitende vlucht, de 908 van Chicago naar Amsterdam om 18:15 (Chicagotijd). Als alles volgens planning verloopt zijn we om 17:05 uur in Chicago. Ik zie echter dat menig vlucht vertraagd is, ja er is er zelfs 1 gecancelled. Ik vraag me af hoe het moet als je de “connecting flight” mist. “Customer Service” is bij gate 39. Er staat een rij van jewelste, maar ik sluit toch maar aan. Tijdens het wachten wordt de vertrektijd van onze vlucht steeds maar verschoven. Na 1 uur wachten ben ik aan de beurt. Debbie, staat op het naamplaatje van degene achter de balie, lijkt bijna net zo bezorgd als ik. Ze gaat bellen met het kontrole centrum van United Airlines. Blijkt dat internationale vluchten, en dat is onze vanaf Chicago, meestal op tijd gaan. Ze gaat derhalve ons overboeken naar een andere luchtvaartmaatschappij. Bij de KLM hebben ze nog plaats, zegt ze. Vreemd genoeg voel ik me geholpen maar ook weer niet. Er is teveel twijfel over de afloop. Ten langen leste vertrekt ons vliegtuig om 16:30, de vlucht duurt 2 uur + nog 1 uur tijdverschil minder, zodat we om 19:30 in Chicago zullen arriveren. Eenmaal in de hal van United Airlines aangekomen blijkt inderdaad de vlucht 908 al te zijn vertrokken. Er is vanavond ook geen andere vlucht, wat nu. Er zijn geen terminal displays met vluchtenn van andere maatschappijen zodat we niet weten of KLM nog wel vliegt. Ook hier is een “Customer Service”. Ook hier staat een enorme rij. Ik sluit maar weer aan terwijl mijn vrouw de hal doorrent op zoek naar hulp van een United medewerker. Iets verderop zie ik een dame in uniform van United staan. Ik klamp haar aan en vraag om snelle hulp. Tevens meld ik dat we in Denver overgeboekt zijn naar KLM. De dame kijkt me verbaasd aan. Ze zegt dat dat onmogelijk is aangezien de koffers zeker mee moeten. In geen geval mogen de koffers bij United blijven. Ik zeg haar dat ik de koffers helemaal niet nodig heb, maar dat zorgt alleen maar voor een grotere frons op haar voorhoofd. Volgens de dame wordt het overnachten op de luchthaven of in een hotel waarna ze me promt een kortingsbon in de hand duwt. Dat is natuurlijk het begin van een andere discussie. Hier ben ik het niet mee eens. Volgens mij zijn er internationale regels bij vertraging en worden hotelovernachting en transport door de luchtvaartmaatschappij geregeld en vergoed. Inmiddels is mijn vrouw uitgerend en ik besluit om bij de incheckterminal zelf te gaan inchecken. Eens kijken of dit kan. Na het intoetsen van onze code meldt de display dat we niet bij United kunnen inchecken maar dat we ons bij KLM moeten melden. Als een speer terug naar de rij waar mijn vrouw mijn plaats ingenomen heeft. We moeten naar terminal 5 met geen idee hoe laat de KLM vlucht zal vertrekken. De dame van United legt ons uit hoe we er moeten komen ,maar als we eerlijk zijn snappen we alleen dat we de lift in moeten. We nemen de lift naar beneden. We rennen een stuk, volgen de borden met 5 erop.Nemen weer de lift. Stappen te vroeg uit de lift. Nemen de trap naar boven. Stappen in de trein. Lijken naar de andere kant van Chicago te rijden. Stappen uit bij terminal 5. Rennen naar rechts, op goed geluk staan we even later bij de KLM desk. Deze is totaal verlaten buiten de 2 hostesses in hun KLM blauwe pakjes. Ziet er slecht uit, dat verlaten bedoel ik. Ik leg de situatie uit. Verveeld begint een van de dames op het toetsenbord van de computer te klikken. Wonderwel ziet ze onze gegevens nadat ze het bevestigingsnummer van United heeft ingetoetst. Ze kan er niets mee, zegt ze. De toegesnelde 2e collega snapt er ook niets van. We zullen terug moeten naar United om daar de kontrole van onze gegevens over te dragen naar KLM. We hebben tot 21:00 uur de tijd. Eigenlijk zou KLM om 19:50 vertrekken, maar omdat op de heenweg vanaf Amsterdam er vogels in de motoren gevlogen waren moet het vliegtuig extra gekontroleerd worden met als gevolg dat nu de vertrektijd 21:30 uur is, de boardingtijd is een half uur eerder. Mijn vrouw is van wanhoop met haar hoofd in haar handen op de balie gaan rusten wat een verslagen indruk maakt. De dames lijken zich dit te realiseren en besluiten om de chefin “Anna” erbij te roepen. Dit duurt even omdat ze in gesprek is met iemand anders maar daarna heb je er ook wat aan. Overvriendelijk worden we benaderd. Ook zij kan niet bij onze gegevens, maar ze geeft opdracht aan de “verveelde” om United te bellen terwijl ze een nummer op een papiertje krabbelt. Ze verdwijnen met z’n drietjes in het achterkamertje, onze passen en etickets meenemend,wij blijven gestressed achter. Anna, de chefin, komt op een gegeven moment terug, ze glimlacht zoals ze de hele tijd al doet. Even tikken op het toetsenbord en de nieuwe tickets komen uit de printer. Helaas geen plaatsen naast elkaar, maar achter elkaar. Ze excuseert zich hiervoor, maar het vliegtuig zit vol. Met de vermelding dat de koffers ook aan boord van KLM gebracht zullen worden geeft Anna onze papieren terug. Gate NINE at NINE, om 21:00 uur boarden dus.

Er daalt een rust over ons neer, we hebben het gered. De kontrole verloopt voorspoedig zodat we ruimschoots op tijd zitten te wachten om het vliegtuig in te kunnen. De werkelijke vertrektijd wordt 22:00 uur. 7 uur later, het is dan 12:00 uur Nederlandse tijd, zullen we landen. De verzorging van KLM ten opzichte van United is vele malen beter. Het cabine personeel is ook veel vriendelijker. Volgende keer KLM? Na weer een lange zit landen we op tijd en kunnen bij bagageband 16 onze koffers gaan halen. De meeste passagiers in ons vliegtuig zijn op doorreis zodat we maar met een paar personen bij de band staan te wachten. Onze koffers komen niet. We melden dit bij “vermiste bagage”. De vriendelijke dame vraagt ons om nog een kwartiertje te wachten. Misschien zitten ze in een andere container, zegt ze. Na dat kwartier nog steeds geen koffers en de vereiste papieren worden ingevuld. Als ze gevonden worden, worden ze thuis gebracht. We stappen toch uitermate blij de aankomsthal binnen waar we bij het eerste beste restaurantje een cappucino en een broodje nuttigen.

Reacties op dit artikel
Wees de eerste die een reactie plaatst!
Plaats een reactie
Naam:
E-mailadres:

Reactie:




      Home   -   Aanmelden   -   Top artikelen   -   Nieuwe artikelen   -   Sitemap   -   Help   -   Links   -   Privacy policy   -   Contact
Copyright © 2017 - Infoyo.nl