Regen in de stad

Voor het eerst sinds het einde van mijn studententijd zocht ik onze stad weer eens op. De gebruikelijke heenweg over de, zeker op een winterochtend, mooie "Kielsterachterweg" via Hoogezand richting stad. Zon drie jaar lang werd ik elke ochtend wakker gemaakt door het uitzicht op de Martinitoren vanaf de Ikea. In die tijd heb ik dOlle grieze met meerdere gezichten gezien. Druilerig in de motregen, vervaagd in de ochtendnevel van een winterochtend, gesierd met strik omwille van de grote Giro d’Italia en zo nog vele gezichten meer.

Vandaag zag ik die blik weer. Gestoord door de inmiddels losgekomen dag. Het leek zo gewoon. Een toren die boven de stad uitsteekt. Oké, er is en blijft maar één toren die mij thuis doet voelen, maar er was iets in de ogen van D'Olle grieze. Ook de armen van de stad, die mij zo rijkelijk onthalen bij ieder nieuw bezoek, voelden anders. Er zijn winkels verbouwd, er stonden geen marktkramen op de Grote Markt. Gelukkig was er nog een enkele zwerver. Vanuit mijn ooghoek kwam een man op me af om te vragen naar geld voor het slaaphuis. Met een vriendelijke reactie ontving de man mijn afwijzing en liet mij in alle rust mijn weg vervolgen richting Grote Martkt. Het voelde zo vreemd aan. Normaal liep ik hier alleen en onderdrukt door een rugtas vol schoolboeken. Aangekomen op de Grote Markt viel het me nog meer op hoe schuin de Martinitoren wel niet bleek te staan. Even keek ik naar de zonnewijzer om opnieuw de genoemde datum in mij op te slaan : Anno Domini 1748.
Ik heb gewinkeld en genoten. In één van de mooiste boekwinkels die de stad rijk is heb ik uiteindelijk wat boekwerk gekocht in het Groningse dialect. Ironisch genoeg een vrij jong en een vrij oud boekje. Het ene boekje, een verhalenbundel over de nieuwe tijd, en het andere een gedichtenbundel, uit de tijd dat het voor 75 cent (uit de guldentijd) te koop was. Veranderingen in een stad die zo dicht aan je hart liggen. Alsof het jaren geleden is dat ik er was. Alsof d'Olle grieze mij weer moest herkennen. Spoedig zal ik terug komen. Misschien niet alleen, maar zeker weer als toen.

Afsluitend op het Centraal Station (ook zo veranderd, soms beter, soms vernietigend), voor het raam van de Burger King, kijk ik uit op een bouwput. Met weemoed terugdenkend, en met een klein stemmetje in mijn achterhoofd dat me daarin geruststelt. Ome Loeks komt gauw weer terug.

Groningen voelt anders, smaakt anders en lijkt anders na mijn geliefde studententijd. Maar zolang D'Olle grieze boven de stad prijkt, zolang zal mijn hart Gronings slaan.

Dat is mien laand, mien grunningerlaand.

Christiaan